Από Γιάννη Ε. Διακογιάννη
Δευτέρα 25 Οκτωβρίου 2004 «ΤΑ ΝΕΑ»

Ο Κάππος για τον Δημοκρατικό Στρατό

Κώστας Κάππος: Είναι λάθος και μεγάλη απλοποίηση να λες ότι «η αστική τάξη εκτόπιζε τους κομμουνιστές στην Ελλάδα αλλά και η καθοδήγηση του ΚΚΕ εκτόπιζε τους διαφωνούντες κομμουνιστές στην ΕΣΣΔ»

Διονύσης Χαριτόπουλος -σύμφωνα με Κ. Κάππο- (στον «Άρη Βελουχιώτη»): Δεν υπάρχει τίποτα κοινό μεταξύ του ΕΛΑΣ της Εθνικής Αντίστασης και του Δημοκρατικού στρατού του Εμφυλίου

Χρόνης Μίσσιος (στο «Καλά, εσύ σκοτώθηκες νωρίς»): Η δραπέτευση των κρατουμένων εθεωρείτο ότι είναι κόντα στη γραμμή του κόμματος

Ένα πρώην κορυφαίο στέλεχος του ΚΚΕ, ο Κώστα Κάππος, «βάλει» κατά του Χρόνη Μίσσιου και του Διονύση Χαριτόπουλου για την ιστορία του κόμματος και της εθνικής αντίστασης, σε πρόλογό του στο βιβλίο «Απάντηση» του Ηλία Παπαδημητρίου (εκδ. Αλήθεια)

Γιατί τα «βάζει» Ο Κώστας Κάππος με δύο συγγραφείς; Γιατί συγκρούεται με τον Χρόνη Μίσσο («Καλά, εσύ σκοτώθηκες νωρίς») και το Διονύση Χαριτόπουλου («Άρης Βελουχιώτης»): Αρκετοί έγραψαν υπέρ και κατά των δύο συγγραφεών. Για πρώτη φορά όμως τους απαντά -γραπτά- με τόση σφοδρότητα ένα πρώην κορυφαίο στέλεχος του Κομμουνιστικού Κόμματος και πρώην κοινοβουλευτικός τους εκπρόσωπος, ο Κώστας Κάππος – από τους κορυφαίους αντιστασιακούς, ο οποίος συνεχίζει να στέλνει μεγάλο μέρος της βουλευτικής του σύνταξης στην Κούβα.

Οι θέσεις του κ. Κάππου -αρθρογραφεί και πάλι τα τελευταία χρόνια στον «Ριζοσπάστη»- όπως καταγράφονται στον πρόλογο και στο επίμετρο του βιβλίου «Απάντηση» του Ηλία Παπαδημητρίου (Εκδόσεις Αλήθεια), αναμένεται να προκαλέσουν αντιδράσεις. Θα προκαλέσουν ασφαλώς και συζητήσεις, ανοίγοντας έναν κύκλο αντιπαραθέσεων για μία κρίσιμη ιστορική περίοδο.

Από αυτά τα κείμενα του κ. Κάππου προδημοσιεύουν σήμερα χαρακτηριστικά αποσπάσματα της αντιπαράθεσης με τους Χρόνη Μίσσιο και Διονύση Χαριτόπουλο.

«Μετά την υπογραφή της Συμφωνία της Βάρκιζας το 1945 -γράφει ο Κώστας Κάππος- και την παράδοση των όπλων από τον ΕΛΑΣ, οι συνεργάτες των Γερμανών, οι ταγματασφαλίτες υπό την κάλυψη του κράτους, και ουσιαστικά των αγγλικών κατοχικών στρατευμάτων, εξαπέλυσαν έναν απηνή διωγμό σε κάθε αντιστασιακό, σε κάθε δημοκρατικό άνθρωπο».

Επομένως -σημειώνει ο συγγραφέας- δεν μπορεί κανείς επιπόλαια να υποβαθμίζει τις πολιτικές διαφορές ανάμεσα στους συνεργάτες των ναζί και στους αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης, ούτε να διογκώνει προβλήματα της Αριστεράς.

«Ο Χρόνης Μίσσιος θέτει ζήτημα -στο βιβλίο του- για τη συμπεριφορά των κομμουνιστών έναντι των τροτσκιστών. Και υποστηρίζει πως «μία ζωή ό,τι συνέβαινε έξω από πεντάγραμμο το φορτώνανε στους τροτσκιστές». Κι όμως, εμείς -οι κομμουνιστές- με προσοχή χειρισθήκαμε τους τροτσκιστές επί δικτατορίας, Μεταξά... Ο χρόνης Μίσσιος όμως δεν λαμβάνει υπόψη του το ρόλο των τροτσκιστών και στην αντίσταση κατά των Γερμανών και στο Δημοκρατικό Στρατό. Ο Γ. Παπαθανασίου, παλιό στέλεχος του ΚΚΕ, γράφει: «Ζητήσαμε από το γραμματέα να μας ενημερώσει τι ακριβώς συνέβη στο φίλο του (που συνελήφθη από τους Γερμανούς). Μας είπε ότι ο δάσκαλος πιάστηκε με γραφομηχανή και προκηρύξεις με τροτσκιστικό περιεχόμενο. Ήταν τροτσκιστής και αφέθη ελεύθερος. Γνωρίζαμε ότι οι τροτσκιστές ήταν ακίνδυνοι για τους Γερμανούς και οι Γερμανοί δεν τους θεωρούσαν εχθρούς τους». Επίσης ο Παπαθανασίου μου δήλωσε ότι στις φυλακές από το 1947 μέχρι το 1964 δεν συνάντησε τροτσκιστή ούτε για δείγμα. Αυτή της στιγμή που οι αναρχικοί πήραν μέρος και στην Κομμούνα του Παρισιού του 1871 και στην Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917...

Ο Χρόνης Μίσσιος γράφει και για σκληρή συμπεριφορά των κομμουνιστών απέναντι τους δηλωσίες, δηλαδή σε όσους δήλωναν στην Ασφάλεια ή στις διοικήσεις των φυλακών και στρατοπέδων συγκέντρωσης ότι θα κάτσουν καλά (μίνι δήλωση) ή δήλωναν ότι το ΚΚΕ είναι προδοτικό κόμμα (μάξι). «Δεν τους θεωρούσαμε ταξικούς εχθρούς σε καμία περίπτωση. Αλλά είναι γεγονός ότι από τη στιγμή που κάνεις δήλωση γίνεσαι έρμαιο των αρχών ασφαλείας που ζητούν όλο και περισσότερες υποχωρήσεις».

«Ασελγούν σε βάρος του Δημοκρατικού Στρατού»

Πόση σχέση είχε ο ΕΛΑΣ της Εθνικής Αντίστασης με τον Δημοκρατικό Στρατό του εμφυλίου πολέμου; «Δεν υπάρχει τίποτα το κοινό», υποστηρίζει ο συγγραφέας του έργου «Άρης Βελουχιώτης», ο Διονύσης Χαριτόπουλος. Ο Κώστας Κάππος έχει όμως εντελώς διαφορετική άποψη. «Υπάρχουν φωνές που ασελγούν σε βάρος του Δημοκρατικού Στρατού και μία από αυτές είναι του Διονύση Χαριτόπουλου», γράφει. Και τονίζει ότι «ο Δημοκρατικός Στρατός ήταν κατ’ εξοχήν λαϊκός στρατός». Άλλωστε, «οι απλοί μαχητές και οι αξιωματικοί του Δημοκρατικού Στρατού έδειξαν απαράμιλλο ηρωισμό και αυταπάρνηση, έγραψαν μόνοι τους την ιστορία και δεν χρειάζονται τη βοήθεια κανενός μας».